دوش ديديم كه ملايك در ميخانه زدند

گل آدم بسرشتند و به پيمانه زدند

ساكنان حرم سر وعفاف ملكوت

با من راه نشين باده ي مستانه زدند                                                            

شكر ايزد كه ميان من و او صلح افتاد                                                       

حوريان رقص كنان ساغر شكرانه زدند                                                          

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه                                                       

چون نديدند حقيقت ره افسانه زدند                                                                  

آسمان بار امانت نتوانست كشيد                                                                            

قرعه ي فال به نام من ديوانه زدند                                                               

نقطه ي عشق دل گوشه نشينان خون كرد                                                          

همچو آن خال كه بر عارض جانانه زدند                                                              

ما به صد خرمن پندار ز ره چون نرويم                                                                      

چون ره آدم خاكي به يك دانه زدند                                                        

آتش آن نيست كه بر شعله ي او خندد شمع                                                         

آتش آن است كه بر خرمن پروانه زدند                                                          

كس چو حافظ نكشيد از رخ انديشه نقاب                                                              

تا سر زلف عروسان چمن شانه زدند

 


 

نوشته شده توسط ali در شنبه دوازدهم آبان 1386 ساعت 5:12 موضوع | لینک ثابت